kalinamala

krótki przerywnik, aby gospodyni mogła tworzyć dalej

---

Cóż mam powiedzieć? Co wyznać szczerze?
Gdy wśród sałaty me rymy klecę?

Świat zbyt okrutny, by po nim stąpać,
a w zimnej wodzie nie sposób się kąpać.

Mozolne przed nami dwa tygodnie z hakiem
i dobrze, bo na zadumę znajdzie się pora,

by wśród tych kłótni, radę d o b r ą znaleźć
Oddzielić od plew, prawdy kilka ziaren

pomyśleć, przemilczeć, potem pójść dalej
z nadzieją i wiedzą, dziękując przy tym stale...

 

Spotkanie pod stogiem

Pasała Kalinka swe gąski na łące,
A słońce już grzało w południe, gorące.
Pod stóg się schroniła przed żarem z wysoka,
Patrzy – a w sianie coś błyska do oka!

Sięga więc ręką w te źdźbła pachnące,
Wtem w palce swe chwyta coś małe, kłujące.
Już cienką igiełkę w fartuszek swój chowa,
Gdy raptem z jej dłoni takie słyszy słowa:

„Na cóż mię, dziewczę, ze stogu dobywasz,
Na światło dzienne z ukrycia wyzywasz?
Nie chcę ja sławy ni oczu gawiedzi,
Niechaj mię żaden ciekawy nie śledzi!

Acz czasem błysnę, gdy najdzie mię tchnienie,
To jednak bardziej miłuję swe cienie.
Przeto mię ostaw w tej siana gęstwinie,
Niechże w spokoju do końca przeminę.”

Siedzisz oto w polu, gdzie sałata zielona,
Krótkie klecisz rymy, chwilą natchniona.
A pisanie wierszy wszak jak ziela doglądanie,
Im więcej się trudzisz, tym lepsze plonowanie!

Tak i z naszym życiem, jak z rolą w swym znoju,
Wytrwałości trza przy powszednim boju.
Przeto gdy napotkasz gawiedź w swarnym roju,
Spory wżdy omijaj, przejdź bokiem w spokoju!

 

Ja też z marchewką rymy czasem zbieram
choć Mietka zwykle złym okiem spoziera
mówiąc - ,, Miast trwonić czas na te głupoty
lepiej się zabierz do jakiej roboty,,
Lecz gdy jej Wasze pokazałam z rana
zrazu spojrzała nieco nadąsana
a w końcu rzekła -,, Farmy na psy schodzą
gdy zamiast orać ludzie rymy płodzą ,,

ale damy radę i jednemu i drugiemu - najważniejsze by się przy tym bawić .
Cieszę się , że tu jesteś - i mam nadzieję, że na długo zostaniesz

a tutaj

takie mam wytłumaczenie

Wybacz igiełko , że wbrew twojej woli
lecz zostać w stogu, nie mogę pozwolić,
bo w nim by wkrótce rdza ciebie pokryła,
więc jestem rada, że cię pochwyciłam.
Tym bardziej , że gdy takie ściegi robisz
to twarz niejedną w uśmiech przyozdobisz
i w czyjejś duszy wywołasz wzruszenie...
A może nawet i serca kamienie
pod magią słowa zaczną z wolna kruszeć
tak sam-a widzisz , że zabrać cię muszę.
Będziemy tutaj ścieg po ściegu tworzyć,
bo dar tworzenia nie nasz , ale Boży
i on nie po to nam podarowany
aby był w sianie czy mroku chowany...
My nie dla sławy, ani dla uznania,
bo w innym miejscu zapłata nam dana
będzie za nasze tutaj dobre słowa...
- zatem je twórzmy, by nań zapracować

 

Leciwa ta igiełka, to i rdza ją kryje,
Czasem jej się uda i znów coś wyszyje!
Panien młodych onegdaj pokłuła bez liku,
Dziś stępiona wiekiem, spoczywa w kąciku.

 

...Wybacz myśl co mi w głowie śmignęła przelotem
za pannami będziemy rozglądać się potem
teraz ważniejsza czeka tu na nas robota
primo -ewent przy którym już bierze ochota
-nawet nie powiem na co, abym nie zgrzeszyła
Już lepiej do tych wspomnień wróćmy - ja też byłam
dość ostra , a szczególnie pokłułam jednego...
Lecz po latach wiersz taki stworzyłam dla niego
który splótł się też z wierszem pewnego Poety
nader smutnym - cóż... w życiu tak bywa - niestety


Dla T...
Jeden już dawno odszedł z mego życia
Drugi odchodzi - może właśnie dziś ...
Ten tu Nieznany, a tamten Daleki
złączeni we mnie w jedną wspólną myśl

Chciałabym z mroku obraz ich przywołać
ale nie mogę - serce czemu łkasz
że Nieznanego nie widziałam twarzy
a Dalekiego zapomniałam twarz...

Serdeczny smutku któryś łzę uronił
cicho się na dnie duszy mojej złóż
dla Nieznanego nigdy nie istniałam
dla Dalekiego nie istnieję już...

Czy tak być musi? ,,A jeśli tak trzeba ? ,,
Miłość umarła - życie kończy się
Dla Nieznanego płatek białej róży
a Dalekiemu pocałunek ślę


-------------------
Igiełko myślę ,że i w twojej szufladzie znajdą się wiersze, o którejś z tych wspomnianych panien , więc jeśli możesz i zechcesz tu wstawić , ja chętnie przeczytam - a.......................
jednak zostaniemy przy tym pierwszym mianie, bo bardziej do rymu mi pasuje

 

Kochani.Nie umiem tak pięknie pisać ani rymów tworzyć ale dla pokrzepienia serca będę tu przychodzić. Piszcie swoje strofy i nie przestawajcie, zmęczonym Farmerom uśmiechy rozdajcie.


Czegoś takiego brakowało mi do czytania wieczorem przed snem.

 

Choć rdza na igle i lat już niemało,
to w każdym ściegu wciąż drzemie ten blask,
co serce wzrusza, by mocniej zabiło,
i w piękny uśmiech zamienia nasz czas.
Wspomnienia dawne jak nici splątane,
raz wesołe bywają, a raz pełne łez,
lecz póki słowem są tu wyszywane,
to dobra pamięć nie pozna,
czym kres.
Niech więc ten event przyniesie
wam plony,
niech praca w polu radością się stanie,
a każdy wierszyk, tu dzisiaj stworzony,
będzie jak ciepłe, serdeczne spotkanie!

Zrobiłam przerywnik .Piszcie dalej

 

Mieciu Kochana,
w pracy byłam z rana,
farma ogarnięta,
a chata sprzątnięta,
pozwól, że dorzucę
tutaj ze trzy słowa,
aby zabawa była gotowa...?

---

Zza płotu spoglądam,
Cóż tam się dzieje?
Mietka z grabiami,
A mala się śmieje

Bo Dni Sąsiada
na farmie zaczęte!
I wszyscy Znajomi
przybiegli tu chętnie

Rzucają sadzonki,
zagrody i bonus...
Mala rozdziela,
Mietka dodaje,
a ja o dzieleniu
myślę zuchwale

Zbieram rodzinę,
ustawiam ich w rzędzie
i proszę uprzejmie,
by te stare żerdzie
w deski zmienili,
czerwienią pokryli,
most stawiać będziemy,
i Mietkę zgarniemy
do naszej chatki,
by smoka niańczyła
potem na zamek
go dostarczyła
Ramen zrobimy
i tak ugościmy,
wszystkich darczyńców,
co byli tak mili
i do nas drzewko
przez płot przerzucili.

 

Jak zwykle nie zawodzisz, kochana To i ja moją szufladkę odkurzam Zwłaszcza, że to wiersz o bardzo niedawnych wydarzeniach Korzystałem z pomocy AI, ale cały rdzeń decyzyjny był jednak mój

Granice wolności
Znów flagi powiewają na masztach.
Polska – po raz kolejny – powiedziała wrogom „Basta!”
Zaborcy podzielili nasz kraj na swoje trzy części,
Niektórzy stosowali nawet politykę pięści!

Lecz naród nie zamierzał bezczynnie się poddawać,
(Choć mógł, że nic się nie dzieje, przed światem udawać).
Literatura, teatr i sztuka jednoczyły siły,
By w sercach nadzieję na wolną Polskę budziły.

Weźmy na przykład Wyspiańskiego „Wesele”.
O kondycji narodu mówi bardzo wiele!
A kiedy przyszła chwila, by odmienić los,
W chocholim tańcu ucichł niepodległości głos.

Zabrano nam wolność, lecz nie odebrano słowa.
Walka zaczynała się co dzień, wciąż od nowa.
Przez pokolenia naród zmagał się z cierpieniem,
A wolność pozostawała upragnionym marzeniem.

„I chciałabym, i boję się...” – mówiła Ojczyzna skrycie,
Bo wolność nieraz kosztowała czyjeś życie.
Czy wolno nam osądzać decyzje dawnych lat,
Gdy nikt nie wiedział, jaki czeka go świat?

Jak onegdaj, przybywa między nami podziałów.
Czy naprawdę nie dostrzegamy żadnych sygnałów?
Niełatwo zburzyć państwo niczym domek z kart,
Lecz społecznych konfliktów nie traktujmy jak żart.
Czy jednak niepotrzebny spór jest takiej ceny wart?

A przecież i dziś nikt nie zna przyszłości,
Choć każdy decyzji wymaga i odpowiedzialności.
Oceniajmy więc przyczyny, skutki oraz czyny,
W końcu nikt z nas nie jest całkiem bez winy.

Czy mamy dziś potomków za winy przodków sądzić?
A może oni – tak jak i my – też mieli prawo błądzić?
Choć zmieniają się ustroje, nie milkną niepokoje,
A niektórzy za sprzeciw ryzykują życie swoje.

Nie znamy cudzych losów ani wszystkich doświadczeń,
Nie każda pomyłka wynika ze złych przeświadczeń.
Możemy się nie zgadzać, własnych racji bronić,
Lecz czy warto przy tym drugiego człowieka ranić?

A co najlepsze... W jednej z akcji na Instagramie, w których biorę udział, czytamy „Zieloną Milę” Kinga. I jak to się na swój sposób pięknie łączy

 

Nawet nie wiesz Gościu miły
jak mnie cieszy to spotkanie
i wiersz który tak w szałasie
jak i w sercu mym zostanie.
A ilekroć go przypomnę
będzie mnie niezmiennie wzruszać
myśl , że go pozostawiła
tu pokrewna naszym dusza.
Pokrewieństwo to tak bliskie
jak rodzony brat czy siostra
zatem proszę Gościu miły
wśród nas jak w rodzinie zostań
- będę czekać na kolejne serdeczne spotkanie

Tobie także sąsiadeczko
za obecność tu dziękuję
to nic że nie piszesz wierszy
lecz czytanie Cię raduje
więc będziemy je przynosić
kiedy tylko czasu stanie
byś bywała jak najczęściej
w tym szałasie na polanie...


I by inni też bywali
jeśli zechcą no bo wiecie...
gdy nam Olimp zamknie Farmę
rozsypiemy się po świecie
a że mało sobie znani
pogubimy swoje ślady
zatem... ten kto pisze wiersze
niech wyciąga je z szuflady

Co Ty , to nie ja ja tylko Igiełkę znalazłam i stąd wszystko się zaczęło
ale że już późna pora to sobie na śniadanie zostawiam Twoje czy też wasze dzieło
Lecę na farmę zebrać badyla i mykam, bo Mietka już grozi, że jak się w pięć minut nie wyrobię to będę mieć nocleg pod kaloryferem
Tak że ,,Dobry wieczór,, i ,,Dobranoc,,